Tauryna dla psa: serce, DCM i kiedy jest potrzebna

Tauryna z niszowego składnika stała się tematem rozmów wśród opiekunów psów, głównie ze względu na jej związek z chorobami serca i nagłówki dotyczące diet bezzbożowych. Jeśli zastanawiasz się, czy Twój pies potrzebuje suplementu tauryny, dla większości psów odpowiedź jest uspokajająca. Są jednak konkretne i ważne wyjątki, które warto znać.

Najważniejsza rzecz, o której warto pamiętać, jest prosta: psy, w odróżnieniu od kotów, zwykle produkują własną taurynę, więc większość z nich nie potrzebuje dodatkowej tauryny w zbilansowanej diecie. Tauryna może mieć jednak większe znaczenie u niektórych ras i przy niektórych dietach, w przypadku których może dojść do jej niedoboru i problemów z sercem. W tym poradniku wyjaśniamy, na co działa tauryna, jaki ma związek z DCM, kiedy suplementacja może być potrzebna i jakie objawy oznaczają, że trzeba natychmiast udać się do weterynarza.

Czym jest tauryna i czy psy jej potrzebują?

Tauryna to aminokwas zawierający siarkę, który bierze udział w pracy serca, prawidłowym widzeniu, produkcji żółci i wielu innych procesach. Kluczowa różnica w porównaniu z kotami jest taka, że psy zwykle same wytwarzają taurynę z dwóch innych aminokwasów, cysteiny i metioniny. [1] Z tego powodu tauryna nie jest u psów uznawana za niezbędny składnik diety, tak jak u kotów.

Warto jednak pamiętać o pewnym szczególe: „zwykle potrafi wytworzyć własną" nie oznacza, że „zawsze potrafi wytworzyć jej wystarczająco dużo". Niektóre rasy, rozmiary psów i rodzaje diet mogą wpływać na ilość wytwarzanej lub zatrzymywanej tauryny, przez co u części psów może dojść do jej niedoboru. I właśnie tutaj zaczyna się ważniejsza część tej historii.

Tauryna a kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM)

Niedobór tauryny jest uznaną przyczyną kardiomiopatii rozstrzeniowej (DCM), czyli choroby, w której mięsień sercowy staje się cieńszy, a jamy serca się powiększają, przez co serce ma coraz większe problemy z prawidłowym pompowaniem krwi. Niedobór tauryny powiązany z DCM udokumentowano u konkretnych ras, w tym golden retrieverów, amerykańskich cocker spanieli, nowofundlandów, bernardynów i seterów angielskich. [1]

Temat zyskał szerszą uwagę w 2018 roku, gdy amerykańska FDA rozpoczęła dochodzenie po wzroście liczby zgłoszeń DCM u psów wielu ras, które nie były wcześniej uznawane za genetycznie predysponowane do tej choroby. Psy te jadły diety określane jako „bezzbożowe", bogate w groch, soczewicę i inne rośliny strączkowe. Czasem określa się je jako diety BEG: butikowe, z egzotycznymi składnikami i bezzbożowe. [2] Warto jednak zachować umiar: FDA opisała ten problem jako złożony i prawdopodobnie wieloczynnikowy. Większość tych diet spełniała minimalne wymagania dotyczące aminokwasów, nie udało się wskazać jednej przyczyny, a pod koniec 2022 roku agencja zaprzestała kolejnych aktualizacji, czekając na mocniejsze dane. [2][3] Związek między dietą a DCM jest na tyle istotny, że warto traktować go poważnie, ale nadal nie został w pełni wyjaśniony.

Które diety były powiązane i dlaczego? Poza bezzbożowymi dietami bogatymi w rośliny strączkowe, które znalazły się w centrum dochodzenia FDA, z niższym poziomem tauryny u psów wiązano też historycznie diety oparte na jagnięcinie i ryżu, diety wysokobłonnikowe oraz bardzo niskobiałkowe. Przyczyny mogą być różne: zbyt mała ilość aminokwasów siarkowych, takich jak metionina i cysteina, z których pies wytwarza taurynę, słabsza przyswajalność tauryny lub jej prekursorów albo większe straty tauryny przez jelita związane z wysoką zawartością błonnika. To częściowo tłumaczy, dlaczego cały temat jest tak złożony. [5]

Dobra wiadomość jest taka, że DCM związana z niedoborem tauryny często dobrze reaguje na suplementację tauryną i zmianę diety, nierzadko znacznie lepiej niż genetyczne postaci DCM. W jednym badaniu golden retrieverów z DCM powiązaną z dietą 23 z 24 psów wykazało istotną poprawę wyników USG serca po suplementacji tauryną i zmianie diety, a u większości psów, u których występowała zastoinowa niewydolność serca, doszło do poprawy. [3][6] To bardzo dobry wynik jak na chorobę mięśnia sercowego i właśnie dlatego tak ważne jest jej wczesne wykrycie.

Kiedy pies potrzebuje suplementacji tauryną?

Dla większości psów na pełnowartościowej i zbilansowanej diecie komercyjnej suplementacja tauryną nie jest konieczna. [1] Może być jednak wskazana w konkretnych sytuacjach, po konsultacji z weterynarzem:

• Udokumentowany niski poziom tauryny we krwi lub rozpoznanie DCM reagującej na taurynę
• Rasa z grupy ryzyka i dieta, która może zwiększać ryzyko niedoboru, pod kontrolą weterynarza
• Jako część planu leczenia opracowanego przez kardiologa weterynaryjnego

Praktyczny wniosek: tauryna nie jest ogólnym suplementem „na serce", który warto podawać na wszelki wypadek. Jeśli martwi Cię dieta psa lub ryzyko związane z jego rasą, właściwym krokiem jest rozmowa z weterynarzem, który może zlecić badanie poziomu tauryny we krwi, zamiast samodzielnie rozpoczynać suplementację.

Objawy niedoboru tauryny i kłopotów z sercem

Ponieważ problem z niskim poziomem tauryny polega przede wszystkim na jej wpływie na serce, objawy ostrzegawcze są podobne do objawów choroby serca: [1][3]

• Osłabienie, szybkie męczenie się lub nietolerancja wysiłku
• Kaszel lub przyspieszony oddech podczas wysiłku
• Omdlenia lub zapaść
• Powiększony lub wzdęty brzuch

Przy niedoborze tauryny mogą też wystąpić problemy z siatkówką. Każde trudności w oddychaniu, omdlenie lub zapaść to nagły przypadek wymagający pomocy weterynaryjnej, więc nie czekaj.

Dawkowanie i bezpieczeństwo

Dawkowanie tauryny powinien ustalić weterynarz na podstawie poziomu tauryny we krwi i indywidualnych potrzeb psa. Nie jest to coś, co można po prostu wyliczyć na podstawie etykiety. [4] Sama tauryna jest rozpuszczalna w wodzie i uznawana za bardzo bezpieczną, o niskiej toksyczności, a jej nadmiar jest zwykle wydalany z organizmu. [1] Ten profil bezpieczeństwa jest właśnie powodem, dla którego taurynę można stosować leczniczo pod nadzorem weterynarza, ale nie oznacza to, że warto podawać ją zdrowemu psu, który jej nie potrzebuje.

Najczęstsze pytania

Czy psy potrzebują tauryny?

Większość psów nie potrzebuje suplementu tauryny, ponieważ w odróżnieniu od kotów zwykle wytwarza ją samodzielnie, a pełnowartościowa i zbilansowana dieta dostarcza wszystkiego, czego potrzebują. Tauryna może mieć większe znaczenie u niektórych ras, przy określonych dietach oraz u psów z rozpoznanym niedoborem lub chorobą serca, w przypadku których weterynarz może zalecić suplementację.

Czy tauryna jest zdrowa dla psa?

Tauryna jest ważna dla prawidłowej pracy serca i bardzo bezpieczna, ale „zdrowa" nie znaczy, że każdy pies potrzebuje jej więcej. U zdrowego psa na zbilansowanej diecie dodatkowa tauryna nie daje udowodnionych korzyści. U psa z DCM związanym z niedoborem tauryny lub udokumentowanym niskim poziomem tauryny może być naprawdę ważna, ale o suplementacji powinien zdecydować weterynarz.

Czy niedobór tauryny może powodować chorobę serca u psa?

Tak. Niedobór tauryny jest uznaną przyczyną kardiomiopatii rozstrzeniowej (DCM), w której mięsień sercowy słabnie i powiększa się. Udokumentowano go u niektórych ras, a także badano jego związek z częścią diet bezzbożowych bogatych w rośliny strączkowe. Dobra wiadomość jest taka, że DCM związana z niedoborem tauryny często poprawia się po suplementacji tauryną i zmianie diety.

Czy karmić psa dietą bezzbożową?

Diety bezzbożowe badano pod kątem możliwego związku z DCM, zwłaszcza te bogate w groch, soczewicę i inne rośliny strączkowe. Związek nie jest w pełni wyjaśniony, ale wobec obaw wielu weterynarzy sugeruje ostrożność i wybór diet od uznanych producentów z silnym zapleczem żywieniowym. Omów dietę psa z weterynarzem, szczególnie przy rasach z grupy ryzyka.

Ile tauryny podawać psu?

Podawaj taurynę tylko na zalecenie weterynarza i w dawce, którą ustali, najlepiej na podstawie poziomu tauryny we krwi. To nie jest suplement, który warto dawkować „na oko". Tauryna jest bardzo bezpieczna, ale podawanie jej psu, który jej nie potrzebuje, nie przynosi dodatkowych korzyści. Największy sens ma uzupełnienie rzeczywistego, rozpoznanego niedoboru.